Moedergedichten op Meander
Poëzieplatform Meander plaatste op 16 december de derde reeks gedichten van mijn hand. Na de broeder- en de vadergedichten is het nu de beurt aan mijn schijnbaar onverslijtbare moeder. Niet dat ze echt de draad kwijt is. Wel knoopt haar brein signalen aan elkaar die voor een deel uit haar zelf opwellen. Zo hoort ze al enige tijd op de radio verhalen die over haar leven gaan. Vermoedelijk gebeurt dat in de halfslaap, die fascinerende toestand waarin realiteiten en droombeelden in elkaar overlopen als vloeistofdia’s. Wellicht is het een vorm van verwerking voor wat ze in haar lange leven heeft moeten doorstaan, waarbij ze zelden bij de pakken neerzat. In dit kwartet gedichten probeer ik haar daarin te volgen, en duikt er een merkwaardige herinnering op die de zaken in een (zachtblauw) licht zet.